Þegar gengið var inn í stigaganginn var eins og maður kæmi inn í hús sem var og er fokhelt eftir áratugi. Ekkert ljós var í stigaganginum og við fikruðum okkur upp þrepin þar til við komum á fjórðu eða fimmtu hæð. Auðvitað var engin lyfta. Þegar inn í íbúðina var komið mætti okkur langur gangur með herbergi á báðar hliðar. Í íbúðinni búa sex fjölskyldur. Hver og ein hefur sitt herbergi. Það er sameiginlegt eldhús og snyrting.

Við gengum inn ganginn að innstu dyrum til hægri. Þar beið okkar unga húsmóðirin og bauð okkur inn í vistarverur þeirra hjóna, um það bil 10 fermetra herbergi, með vaski, fataskáp, sófa, sem er jafnframt rúm þeirra hjóna yfir nóttina og samanbrjótanlegu borði sem stóð uppábúið og dekkað kræsingum. Okkur var boðið upp á rauða borsh súpu, þjóðarrétt Úkraínufólks. Þetta er gómsæt súpa sem inniheldur smá kjöt, kartöflur, rauðrófur og annað grænmeti. Allt var mjög snyrtilegt og vel fram sett. Maturinn bragðaðist mjög vel. Saman áttum við góða stund þar sem við spjöllum um starfið í KFUM, jólapakkana og fleira. Húsakynnin voru dæmigerð fyrir ungt fólk sem er að hefja búskap, bjartsýn með hugann fullan af draumum um betri tíð og bjarta framtíð.

Vagninn okkar var númer 80, klefi númer 40 og við áttum koju númer 5 og 6, í lestinni á leið til Znamenka. Klukkan var 23:12 þegar við lögðum af stað frá höfuðborginni áleiðis til Znamenka, sem er næsta lestarstöð við ákvörðunarstaðinn Subotcy. Ferðin með lestinni tók 4 tíma og við höfðum verið á ferðinni 18 klst þegar hér var komið sögu. Við flugum fyrst til London og þaðan til Kiev. Þetta var orðinn langur dagur en við vorum ekkert sérlega spennt fyrir að leggja okkur í lestinni. Í klefanum með okkur var kona sem lagðist fljótlega til svefns en við lásum og töluðum saman í lágum hljóðum. Um klukkan tvö kom maður inn í klefann og bættist í hópinn. Hann lagðist í efri koju og sofnaði fljótt.

Á brautarpallinum beið faðir Yevheniy með stórt bros. Hann tók vel á móti okkur og bauð okkur hjartanlega velkomin. Veðrið var stillt og hitastigið um frostmark. Við héldum af stað með leigubíl í prestsbústaðinn í Subotcy. Þar fengum við næturhvíld sem var kærkomin. Dagur eitt í þessari ferð var liðinn.

Við vöknuðum að morgni annars dags og hún Anna ráðskona prestsins freistaði okkar með morgunverðarhlaðborði. Morgunverðurinn hennar Önnu var í raun eins og gott kvöldverðarhlaðborð. Hún var löngu vöknuð og búin að standa í eldhúsinu við að útbúa hina ýmsu rétti fyrir gestina. Á borðum var heit kartöflumús með smá kjöti, nýbakaðar pönnukökur með berjasultu úr garðinum hennar og fleira og fleira. Hér ræktar fólk helstu lífsnauðsynjar og hver planta er nýtt og hver landskiki.

Að morgunverði loknum var farið í að undirbúa dreifinguna, kassar sóttir og teknir til. Síðdegis vorum við í Nadya, sem er móttökuheimili fyrir munaðarlaus börn og börn sem búa við afar erfiðar heimilisaðstæður. Sum eru tekin beint af götunni. Þau eru vistuð þar í allt að þrjá mánuði áður en þeim er búið heimili annars staðar. Hingað höfum við komið nokkrum sinnum áður. Þegar ég kom hingað fyrst fyrir um það bil 5 árum hafði verið mikið frost, um 30°C. Miðstöðin í húsinu var ónýt og kuldinn inni var síst minni en úti. Börnin voru klædd í öll þau fáu föt sem þau áttu og látin vera í rúminu allan daginn undir sæng til að skapa svolítinn líkamshita. Mörg þeirra veiktust, fengu lungnabólgu. Veggirnir voru svo rakir að málningin datt af, gólfið svo kalt og rakt að gólfdúkurinn lá í henglum ofan á. Húsnæðið var í vægast sagt döpru ásigkomulagi.

Síðan þá hefur ýmislegt jákvætt gerst. Búið er að endurnýja miðstöðina, skipt var um þak á húsinu í sumar, veggir málaðir og húsnæðið hefur verið endurnýjað að hluta. Við höfum reynt að taka svolítinn þátt í því, m.a. keypt gólfefni, rúmdýnur, inniskó og eitt og annað smálegt. Forstöðumaðurinn er áhugasamur og hugsar vel um allt. Hann hefur verið hér í um 3 ár. Það kom glampi í augu hans þegar við ræðum um uppbyggingu heimilisins. Hér líður þessum börnum vel miðað við aðstæður. Í þetta sinn voru börnin óvenjufá eða 22. Venjulega eru hér um 80 börn. Fyrr í mánuðinum voru 16 börn flutt annað til framtíðardvalar.

Alla er 16 ára. Þegar við hittum hana hafði hún verið sex daga á Nadya. Hún er upprunalega frá Moldavíu þar sem hún missti föður sinn ung. Móðir hennar tók sig upp eftir það og flutti sig til Kirovograd í Úkraínu. Þar lést móðir hennar fyrir nokkru. Alla hafði húsnæði en það er svo lélegt og kalt að þar er ekki hægt að vera. Hún fór í skóla og lauk skyldunámi og eftir það lærði hún matseld. En hún hefur ekki vinnu og aðstæður hennar eru afar slæmar. Því er hún hér, í einangrun því hver einstaklingur þarf að gangast undir læknisskoðun og próf í um það bil 10 daga áður en hún fær að samlagast hópnum. Hver framtíð hennar verður veit enginn. En hún var glöð og þakklát eins og hin börnin að fá jólagjöf frá Íslandi. Ég held hún hafi ekki fengið marga jólapakka né aðrar gjafir á sinni stuttu ævi. Ævi sem hefur reynt fleira og þyngra en margur gerir á langri ævi.

Dagur tvö var að kvöldi komin og við höldum heim til að ræða frekar verkefni morgundagsins.

Það eru fjölmörg þroskaheft og fötluð börn í Úkraínu og þriðja daginn, 29. desember heimsóttum við heimili fyrir þroskaheft börn í bæ sem heitir Novomirgorod. Hann er í um 100 km fjarlægð frá Kirovograd. Þó fjarlægðin sé ekki mikil tekur það okkur um tvær klukkustundir að komast þangað. Bæði var rútan sem flutti okkur a.m.k. fjörtíu ára og vegurinn ekki góður. Hann var malbikaður, já, en kræklóttur og holóttur.

Við settum í rútuna 150 pakka og fengum hjálp frá sjálfboðaliðum sem ætluðu að slást í för. Við skröltum eftir veginum og sums staðar voru hálkublettir vegna snjóa. Eins gott var að við þurftum ekki að snögghemla því hjólbarðarnir voru nú ekki traustvekjandi á íslenskan mælikvarða. En með varðveislu Guðs komumst við á áfangastað þar sem vel var tekið á móti okkur. Nokkrir unglingar komu út og hjálpuðu okkur við að bera inn gjafirnar. Það var tilhlökkun og eftirvænting í augum þeirra.

Okkur var boðið á jólaskemmtun eldri barnanna þar sem þau sungu og dönsuðu eins og slíkum börnum er einum lagið. Þau voru og ánægð þegar sýningunni lauk og þá var komið að því að deila út gjöfunum. Þau ljómuðu af gleði þar sem þau skoðuðu pakkann sinn, gægðust undir lokið og kíktu á innihaldið. Þau tóku upp einn og einn hlut, skoðuðu og sýndu hvert öðru með bros á vör og glampa í augum.

Á þessu heimili dvelja 151 barn á aldrinum tveggja til þrjátíu og átta ára. Þau eiga mörg foreldra sem ýmist vilja ekki af þeim vita, eru ekki hæf til að sinna þeim eða of fátæk til að eiga möguleika á að hafa þau heima. Sum eru munaðarlaus. Þarna fá þau gott atlæti og þjálfun og menntun eins og kostur er. Okkur var boðið upp á hressingu, borsh súpu og meðlæti inni á skrifstofu forstöðukonunnar. Við heimsóttum þetta heimili í fyrsta sinn í fyrra og okkur sýnist aðbúnaður þarna vera ágætur miðað við aðstæður.

Á leiðinni til baka stoppuðum við í stórmarkaði til að kaupa hreinlætisvörur, þvottaefni, ljósaperur og salernispappír. Birgðir til eins árs fyrir barnageðdeild sjúkrahúss í Novy. Þar höfum við heimsótt börnin á hverju ári frá upphafi verkefnisins. Þangað keyptum við tvær þvottavélar en áður var allur þvottur handþveginn. Eins keyptum við líka vatnshreinsitæki svo börnin fengju hreint vatn að drekka. Við höfum séð þeim fyrir þessum birgðum undanfarin ár en framlög ríkisins duga ekki fyrir helstu nauðsynjum. Því höfum við reynt að rétta hjálparhönd. Í þetta sinn voru börnin óvenjufá. Nokkur höfðu dáið á liðnu ári m.a. úr svínaflensu. Þau sem voru þarna fengu smá glaðning en mest var gleði starfsfólksins og þakklæti fyrir aðstoðina sem kemur frá Íslandi. Þær minnast þeirra daga áður en þær fengu þvottavélar og hreinsiefni. Ég man líka þegar ég kom þarna áður en það gerðist. Orð geta vart líst þeirri aðkomu. Veik börn sem gerðu þarfir sínar í rúmið, víða ekkert ljós, snyrtingar óþrifnar og lyktin langt út á götu. Nú er þetta allt annað, hreint og snyrtilegt. Þau nánast bóna þvottavélarnar, starfsfólkið, svo ánægð er það með þetta allt saman.

Það er í raun kraftaverk að rútan okkar skyldi enn á ný vera mætt á réttum tíma að morgni 30. desember. Við nutum aðstoðar sjálfboðaliða enn á ný við að setja rúmlega 150 kassa í rútuna. Að því loknu var haldið af stað. Nú á nýjan stað sem við höfðum ekki heimsótt áður. Þetta er heimili sem er í senn skóli, munaðarleysingjaheimili og heimavist, við bæ sem heitir Dobrovelichkovka. Bærinn er í um 130 km fjarlægð frá Kirovograd. Ekki var nú rútan okkar traustvekjandi því vélin drap á sér í hvert sinn sem við þurftum að hægja á okkur eða stoppa. Á köflum hélt ég hún myndi ekki fara í gang aftur en það hafðist allt að lokum. Eftir vel á þriðja tíma komum við á áfangastað. Þarna eru gríðar mikil húsakynni, nokkrar stórar byggingar en hluti þeirra nánast í eyði og annað í misjöfnu ástandi. Allt var byggt á tímum kommúnismans, eins og sjá má á byggingarforminu.

Þegar við komum í anddyri matskálans voru slíkir dropar í loftinu að við héldum fyrst að þetta væri eins konar skrautsteypa. Þegar betur var að gáð reyndust þetta vera vatnsdropar vegna gífurlegs raka í loftinu. Skóla- og svefnhúsið var í þokkalegu standi á úkraínskan mælikvarða. Börnin sofa 10-15 saman í herbergi, stúlkur á einni hæð og strákar á annarri. Skólinn er ágætlega tækjum búin m.a. tölvuherbergi með internet tengingu. Skólinn er fyrir börn á aldrinum 6-18 ára.

Enn á ný var okkur boðið á jólaskemmtun skólans. Hluti barnanna var farinn heim til sín, þau sem eru þarna í heimavist. Eftir á staðnum voru þau sem eru munaðarlaus. Þau sýndu okkur flotta dansa sem þau höfðu sjálf samið og æft. Fluttu okkur ljóð og sungu fyrir okkur. Að því loknu afhentum við þeim pakka sem framkölluðu sjaldséð blik í augum og bros á vör. Það var áhrifarík stund þegar þau tóku við gjöfinni sinni, opnuðu hana og skoðuðu innihaldið, mátuðu, smökkuðu og sýndu hvert öðru. Þennan dag náðum við enn á ný að sjá börn gleðjast sem svo sannarlega þurftu á því að halda. Það eru sönn forréttindi að fá með þessum hætti að miðla kærleika Krists sem elskar okkur hvert og eitt fullkominni elsku, sama hver staða okkar er. Börnin voru hissa á að fólk alla leið frá Íslandi skyldi láta sér þykja vænt um þau, gera sér ferð til að heimsækja þau og gefa þeim gjöf. Fyrir þeim var þetta óskiljanlegur kærleikur.

Það var með þakklæti í hjarta sem við yfirgáfum þennan stað og skröltum til baka í rútunni sem vissulega hélt okkur spenntum hvort við hefðum heimferðina af eða ekki. Bænirnar voru heitar fyrir börnunum og ekki síður fyrir rútunni og bílstjóranum, að við næðum heim, heilu og höldnu.

Kærar þakkir fylgja okkur til allra þeirra sem tóku þátt í verkefninu “Jól í Skókassa”. Ég get fullvissað ykkur að hver einasti pakki færir gleði og kærleika inn í líf þeirra einstaklinga sem fá að njóta.

Guð blessi ykkur öll,
Björgvin Þórðarson

Myndir frá dreifingu jólapakkanna má sjá hér.

Næsti dagur var tekinn snemma. Það var þó nokkur kuldi úti eða um -12° og voru það mikil viðbrigði miðað við milda veðurfarið heima á Íslandi. Við fórum og sóttum pakkana sem voru í geymslu skammt frá. Þaðan fórum við á stofnun þar sem munaðarlaus börn eru, en einnig börn foreldra sem ekki geta sinnt þeim sem skyldi.

Eftirvæntingin var mikil í augum barnanna og voru þau öll tilbúin að hjálpa okkur að koma pökkunum í hús. Búið var að skipuleggja söng og ljóðalestur fyrir okkur og var greinilegt að mikið hafði verið lagt í æfingar. Börn allt niður í 3-4 ára fóru með ljóð og tókst mjög vel til. Að því loknu var komið að því sem allir biðu eftir, útdeilingu pakkanna. Með sterkri stjórn forstöðukonunnar á heimilinu röðuð börnin sér upp og voru tilbúin að taka á móti gjöfunum. Gleðin í andlitum barnanna þegar þau fá pakkann í hendur er ólýsanleg og hvað þá ánægjusvipurinn þegar þau opna þá. Tannbursti og tannkrem er algjör fjársjóður og er eitt atvik mjög minnisstætt. Lítill strákur tók upp leikfangakarl og tannkrem á sama tíma. Það vildi svo til að á tannkreminu var mynd af Spiderman og það leið því ekki langur tími þangað til hann var farinn að láta tannkremið og leikfangakarlinn leika sér saman. Það má því segja að tannkremið hafi haft meira notagildi en bara að hreinsa tennur!

Næstu dagar fóru í dreifingu á hinum ýmsu stöðum, m.a. geðsjúkrahúsi og heimili fyrir andlega fötluð börn.

Á síðarnefnda heimilinu, sem er 2 tímum fyrir utan Kirovohrad, voru einstaklingar alveg upp í 35 ára. Við fengum að skoða aðstöðuna á heimilinu og voru nokkrir nemendur búnir að föndra handa okkur gjafir. Þegar við vorum búin að skoða okkur um vorum við leidd inn í sal þar sem okkur var sýnt leikrit. Leikritið var hátt í klukkutíma og var yndislegt að sjá einbeitinguna skína af hverju andliti. Það höfðu verið stífar æfingar fyrir komu okkar og voru allir búnir að læra textana sína mjög vel, en það hefur ekki verið auðvelt fyrir alla. Við dreifðum pökkum að leikriti loknu og voru allir mjög ánægðir með sitt. Áður en við komum á geðsjúkrahúsið keyptum við ýmis konar hreinlætisvörur, en þær vantar oft sárlega.

Við fengum að skoða okkur um og sáum m.a. þvottavélar sem verkefnið hafði gefið fyrir nokkrum árum. Þær litu út eins og nýjar þrátt fyrir mikla notkun en áður fyrr hafði allt verið þvegið í höndunum. Í fyrra stóðu einstaklingar af vefsíðunni www.er.is fyrir söfnum fyrir vatnshreinsibúnaði á heimilið. Áður var vatnið sem notast var mjög skítugt og þurfti að sjóða allt vatn fyrir notkun. Eftir söfnunina voru fest kaup á búnaðinum og nú streymir hreint vatn beint úr krananum. Þetta var mikil búbót fyrir heimilið og voru allir mjög þakklátir.

Við heimsóttum einnig heimili fyrir andlega og líkamlega fötluð börn. Það má segja að á því heimili sé unnið kraftaverkastarf. Mörg barnanna eru mjög fötluð og alveg rúmliggjandi.

Engin lyfta er í húsinu og þurfa starfsmenn að bera börnin milli hæða. Þrátt fyrir erfiðar aðstæður var tekið vel á móti okkur með söng og dans. Nokkrir skelltu sér meira að segja á dansgólfið með börnunum og var það ótrúleg upplifun. Við vissum ekkert um hvað söngurinn var en það var greinilegt að einhverjar hreyfingar fylgdu með laginu. Við gerðum okkar besta að herma eftir til að falla í hópinn! Í næsta lagi gátum við þó sýnt danshæfileika okkar þar sem fugladansinn varð fyrir valinu en honum gleymir maður seint. Þrátt fyrir að það hafi verið erfitt að sjá fátæklegar aðstæður á þessu heimili, þá gerði gleðin í andlitum barnanna heimsóknina ógleymanlega og hverrar mínútu virði.

Við höfum heimsótt eitt ákveðið munaðarleysingjahæli árlega og er mjög gaman að sjá uppbyggingarstarfið sem þar á sér stað. Verið er að endurbyggja eina álmuna og er hún orðin hin glæsilegasta. Nýir dúkar eru á gólfum, veggir flísalagðir og ný klósett og sturtur komnar á staðinn.

Uppbygingarstarfið heldur áfram og er vonin að það sé hægt að taka álmuna aftur í gagnið fljótlega. Þessi álma er ætluð fyrir börn sem eru ný komin af götunni. Þar eru þau í nokkurs konar sóttkví í ákveðinn tíma þangað til þau geta farið til hinn barnanna. Þetta er gert þar sem þau geta verið með lús og hina ýmsu sjúkdóma.

Þegar við komum á staðinn var búið að raða upp stólum fyrir okkur og ljóðalestur fór fram. Þegar kom að einni stelpu sem var á unglingsaldri þá reyndist erfitt að fá hana upp á svið því hún var svo feimin. Þá bjargaði ein stelpa málunum (hún hefur verið um 4 ára) og hoppaði upp á svið og fór með annað ljóð eins og ekkert væri. Kátínan var mikil þegar við dreifðum pökkunum. Það sem maður tekur helst eftir er hvað öll börnin fara vel með hlutina.

Þau taka mjög hægt upp úr kassanum og skoða hvern hlut vel. Þegar því er lokið brjóta þau fötin saman og raða dótinu aftur ofan í kassann snyrtilega. Það er greinilegt að þau meta gjafirnar mikils og ætla sér að passa vel upp á þær.

Hópurinn sem sér um Jól í skókassa hefur haft það sem hliðarverkefni að gefa föngum gjafir (t.d. föt og snyrtivörur) í Kirovohrad. Við vorum svo lánsöm að fá að heimsækja nokkra fanga og afhenda þær. Þrátt fyrir stranga öryggisgæslu var létt yfir þeim föngum sem við fengum að hitta. Við hittum þá inn í kapellu sem þeir byggðu sjálfir innan fangelsismúranna. Allt sem er inni í kapellunni er gert af þeim, t.d. myndir á veggjum og altarið. Sem dæmi um hugvitssemi þeirra þá bjuggu þeir til kertastjaka úr áldósum. Hann var mjög fallegur og bar alls ekki með sér að vera búinn til úr endurnýtanlegu efni. Þegar útdeilingu gjafa var lokið fengu strákarnir í hópnum að skoða fangelsið en stelpurnar biðu í kapellunni. Nokkrir fangar komu og spjölluðu við okkur stelpurnar á bjagaðri ensku og voru þeir innilega þakklátir fyrir heimsóknina og gjafirnar.

Eftir vel heppnaðar heimsóknir héldum við heim á leið. Ferðin hófst með 5 klst. keyrslu í rútu þar sem miðstöðin virkaði ekki, en úti var -25°frost! Það voru því kaldir ferðalangar sem settust upp í flugvélina en gátu hlýjað sér við ótal góðar minningar síðustu daga. Hvort sem það var heimsókn á munaðarleysingjahæli, geðsjúkrahús eða fangelsi þá áttu þær allar eitt sameiginlegt: Þakklæti. Það er ótrúlegt hvað einn lítill skókassi getur gert stóra hluti.

Takk fyrir að taka þátt!

Mig langar samt að byrja á því að fjalla aðeins um hliðarverkefni skókassa-verkefnisins. Eins og allir vita biðjum við fólk að láta 300-500 kr. fylgja með í skókassanum sínum. Sá peningur er notaður í ýmis konar kostnað sem fylgir verkefninu en langstærstu kostnaðarliðirnir eru flutningar og prentun. Fyrsta árið sem skókassasöfnunin fór fram varð tap á rekstrinum en undanfarin þrjú ár höfum við verið svo heppin að eiga einhvern pening afgangs. Þar sem verkefnið er unnið að öllu leyti í sjálfboðavinnu og ekki er gert ráð fyrir neinum tekjuafgangi höfum við haft þá reglu að allan aukapening skuli nota til góðgerðarmála í Úkraínu. Meðal þess sem við höfum gert hingað til er að kaupa þvottavélar fyrir barnaspítala, nýjar dýnur í rúm á munaðarleysingjaheimili, inniskó og hljóðfæri fyrir munaðarlaus börn og ýmislegt fleira smálegt.

Á síðasta ári var áfram tekjuafgangur af verkefninu. Líkt og áður kynntum við okkur aðstæður í Úkraínu og ræddum við föður Evgeniy og fleira fólk þar til að komast að því hvernig best væri að nýta peningana. Eins og öll hin fyrri árin keyptum við ljósaperur og ýmiskonar hreinlætisvörur fyrir barnaspítalann í Novy en það kostar reyndar sáralítið.

Auk þess var ákveðið að styrkja fjögur mismunandi en jafnframt nauðsynleg verkefni. Fólkið á barnalandi (er.is) tók upp á því, upp á sitt einsdæmi, að safna pening fyrir verkefnið og var sá peningur nýttur í tvennum tilgangi. Í fyrsta lagi var keyptur vatnshreinsibúnaður fyrir barnaspítalann í Novy en í ferð okkar til Úkraínu í janúar blöskraði okkur gjörsamlega drykkjarvatn barnanna á spítalanum. Vatnið var gulbrúnt á litinn, það var soðið til að drepa sýkla og síðan geymt í baðkari áður en það var drukkið. Með tilkomu vatnshreinsibúnaðar sem við keyptum fá börnin hins vegar hreint vatn beint úr krananum.

Í öðru lagi var keypt fyrir barnalandspeninginn ný eldavél handa munaðarleysingjaheimilinu í Pantayevskiy. Þar voru fyrir tvær eldgamlar eldavélar sem voru nánast ónýtar. Á annarri eldavélinni virkaði aðeins önnur hellan af tveimur en á hinni ein eða tvær hellur af fjórum. Þessar eldavélar voru notaðar til að elda ofan í a.m.k. þrjátíu munaðarlaus börn og starfsfólk munaðarleysingjaheimilisins alla daga, allan ársins hring. Því miður erum við ekki enn búin að fá mynd af nýju eldavélinni en ég vonast til að fá hana fljótlega. Hérna er hins vegar mynd af gömlu eldavélunum.

Uppfært 28. október: Jæja, ég er búinn að fá senda mynd af nýju eldavélinni. Hérna er hún í öllu sínu veldi.

Þetta var keypt fyrir barnalandspeninginn en fyrir tekjuafganginn af verkefninu keyptum við ný mataráhöld fyrir munaðarleysingjaheimilið/heimavistarskólann í Bobrynetc. Þegar við fengum að borða þar í janúar tókum við eftir því að öll áhöldin sem við borðuðum með voru úr áli en það er stórhættulegt fyrir heilsu fólks og er löngu búið að taka fyrir slíkt hér á landi.

Að lokum keyptum við nýtt gólfefni fyrir munaðarleysingjaheimilið Nadiya í Kirovohrad. Gólfið þar var afar illa farið, handónýtur dúkur sem var svo ógeðslegur og illa farinn að sum staðar var beinlínis hættulegt fyrir börn að leika sér á gólfinu.

Þetta var sem sagt það sem við gerðum við tekjuafganginn frá því í fyrra og peninginn sem safnaðist á barnalandi. Við gerum ekki ráð fyrir miklum tekjuafgangi í ár, ef þá nokkrum, sökum veikingar íslensku krónunnar sem gerir flutninga og annað mun dýrara en áður. Vonum það besta en mikilvægast er auðvitað að verkefnið standi undir sér. Allt umfram það er plús.

En takk fyrir þið sem lögðuð okkur lið í verkefninu í fyrra og ég hvet alla til að vera aftur með í ár og segja sem flestum frá litla verkefninu okkar.

Einn úr hópnum okkar tók sig til og klippti saman myndband frá drefingu íslenskra skókassa í Úkraínu í janúar 2007. Myndbandið er rétt undir 10 mínútum í spilun.

Endanlegur fjöldi skókassa í ár var 4897. Það bættust við rúmlega 60 kassar eftir lokaskiladag og þar sem gámurinn var ekki sóttur fyrr en á miðvikudegi gátum við skellt þeim með. Lokatalan í ár er alveg ótrúlega nálægt lokatölunni í fyrra. Ég man ekki nákvæmlega hversu margir kassar söfnuðust í fyrra en það voru eitthvað um 4900.

Af gámnum er það að frétta að hann er í skipi á leiðinni til Hamburg. Skelli inn fréttum af ferð hans um leið og ég fæ nánari upplýsingar.

Eftir að hafa dvalið í Kiev í tvo daga í þeim tilgangi að fagna áramótunum og skoða borgina héldum við af stað til föður Yevheniy. Faðir Yevheniy er formaður KFUM í heimaborg sinni Kirovograd en þar búa um 300.000 manns og hefur hann verið okkar helsta hjálp í því að dreifa skókössunum. Yevheniy er prestur í litlu þorpi fyrir utan borgina sem heitir Supersee og þar er prestbústaðurinn hans en þar gistum við á meðan á dreifingu skókassanna stóð.

Strax morguninn eftir að við komum hófumst við handa við að dreifa skókössunum. Fyrsti áfangastaður var munaðarleysingjaheimili sem flest okkar höfðu heimsótt áður. Börnin á þessu munaðarleysingjaheimili eru mörg hver tekin af götunni eða frá heimilum sínum þar sem ástandið er það slæmt að foreldrarnir geta ekki séð um þau. Á þessu heimili dvelja þau aðeins í þrjá mánuði í senn, að dvölinni lokinni fara þau aftur heim til sín ef aðstæður leyfa, sum fara á önnur munaðarleysingjaheimili til frambúðar en önnur lenda aftur á götunni. Þegar við komum voru börnin klædd í búninga enda búin að setja á svið sýningu fyrir gestina frá Íslandi. Að sýningunni lokinni fengum við að gefa þeim gjafirnar í skókössunum. Það var gaman að heimsækja þetta heimili aftur þar sem við sáum miklar breytingar á aðstæðum barnanna. Það var búið að mála, kaupa fleiri húsgögn og meira að segja leikföng og því greinilegt að forstöðumaður heimilisins rekur það vel. Ég var ekki ein um að sjá að forstöðumaðurinn var í sömu fötunum í ár og síðasta ár þegar við komum í heimsókn. Það þótti mér athyglisvert og hugsaði með mér hvort hann ætti ekki fleiri föt til skiptanna eða hvort þetta væru sparifötin hans sem hann klæddist aðeins við hátíðleg tækifæri líkt og þetta. Heimsóknin var líka ánægjuleg að öðru leyti því síðasta ár höfðum við styrkt heimilið með því að gefa nýjar dýnur í nokkur rúm og sýndi forstöðumaðurinn okkur þær mjög ánægður á svip. Í þetta skiptið var ákveðið að styrkja heimilið með því að kaupa inniskó á börnin og ný rúmföt.

Eftir að hafa heimsótt munaðarleysingjaheimilið fórum við í stórmarkað og keyptum ársbirgðir af þvottaefni og hinum ýmsustu hreinsiefnum. Eftir að hafa fyllt margar kerrur af sápu, klósetthreinsi, gólfsápu og fleiru áhugaverðu héldum við af stað á spítala nánar tiltekið á deild fyrir börn með tauga- og geðsjúkdóma. Við heimsóttum þessa deild líka í fyrra og þá gáfum við þeim þvottavélar og annað eins af hreinsiefnum. Við fórum sérstaklega og athuguðum hvort þvottavélarnar væru ekki á sínum stað og vorum ánægð með að sjá að þær voru það. Starfsfólk spítalans sagði þvottavélarnar virka mjög vel og að þær væru mikið notaðar. Við gáfum börnunum á deildinni ekki skókassa þar sem reglur spítalans leyfðu okkur það ekki. Hins vegar fengum við leyfi til þess að gefa þeim ávexti en þá höfðum við einmitt líka keypt í stórmarkaðnum.

Seinna sama dag hittum við skátahóp en faðir Yevheniy sér einnig um skátastarf í Kirovograd. Hópurinn samanstóð af um 20 unglingum og einn þeirra spilaði fyrir okkur á saxófón og var mjög flinkur að spila. Við gáfum þeim einnig skókassa og var ánægja unglinganna ekkert minni en yngri barnanna.

Daginn eftir fórum við á heimili fyrir börn sem eru andlega fötluð. Þau héldu sýningu fyrir okkur og hlustuðum við á þau syngja, dansa og flytja ljóð. Krakkarnir þar voru mjög spenntir yfir heimsókninni og áttu mörg hver erfitt með að einbeita sér að því að syngja eða dansa því athygli þeirra var að mestu leyti á okkur gestunum. En eftir að við fengum að dreifa skókössum til þeirra var hugurinn fljótur að hverfa frá okkur. Það sem var ánægjulegast við að sjá þessa krakka opna gjafirnar sínar var gleðin sem skein frá þeim yfir hverjum einasta hlut í skókassanum. Einn strákanna ætlaði varla að hætta að sýna okkur tannburstann sem hann fékk og annar þeirra opnaði strax tannkremið sitt, setti tannkrem á fingurinn og stakk honum svo upp í sig. Það er greinilegt að tannkrem og tannbursti eru algjör munaðarvara í Úkraínu. Forstöðukona þessa heimilis sagði okkur að þrátt fyrir fötlun barnanna þá ættu þau auðvelt með að læra að syngja og spila. Því sagði hún að ef við gætum hjálpað þeim eitthvað myndi vera gaman að fá hljóðfæri fyrir krakkana. Við ákváðum að verða við þeirri bón og fórum eftir heimsóknina og keyptum blokkflautur, stafi, hristur, munnhörpur og fleiri hljóðfæri handa þeim.

Næst á dagskrá var heimsókn á heimili fyrir andlega og líkamlega fötluð börn. Forstöðukona heimilisins þar sýndi okkur allt heimilið og var sú skoðunarferð mjög átakanleg. Heimilið er mjög stórt og mörg barnanna mikið fötluð og veikindi margra þeirra talin vera vegna Tjernobylslyssins. Sem dæmi um aðstæður barnanna þá er engin lyfta í húsinu þrátt fyrir að það sé á tveimur hæðum og margir í hjólastól. Það er þó engin hindrun fyrir starfsfólkið og ber það börnin í hjólastólunum á milli hæða. Forstöðukonan sagði okkur að bandarísk góðagerðarsamtök myndu styrkja þetta heimili meðal annars með kaupum á bleium og ýmsum öðrum hjúkrunarvörum. Hún sagði líka að án þessa styrks væri ekki hægt sinna börnunum eins vel og gert er í dag. Það var erfitt að ganga frá einu herbergis til annars og sjá börnin liggja í rúmunum sínum. Mörg þeirra skorti getu til þess að tala og því horfðu þau á okkur spurnaraugum. Á þessu heimili fengum við að vera viðstödd jólaskemmtun og komu margar skrítnar persónur fram á þeirri skemmtun svo sem jólasveinn, snjókarl, refur og fleiri. Við skyldum ekkert sem fór fram en skemmtum okkur hins vegar mjög vel sérstaklega í lokin þegar okkur var boðið að dansa með krökkunum en þá var að sjálfsögðu dansaður fugladansinn. Eftir skemmtunina fengum við að gefa krökkunum skókassa og sú upplifun var alveg mögnuð. Eins og ég sagði áðan gátu ekki allir krakkarnir talað vegna fötlunar sinnar en eftirvæntingin eftir gjöfunum leyndi sér ekki. Börnin klöppuðu saman höndunum, skríktu og hlógu alveg þangað til að hvert og eitt þeirra hafði fengið gjöf í sínar hendur. Á þessari stundu var mér hugsað til allrar vinnunnar við verkefnið og tímann sem við eyddum í það um haustið og ég gerði mér grein fyrir því að ég sá svo sannarlega ekki eftir því að hafa staðið í þessu öllu saman. Þessi heimsókn var hverrar mínútu virði.

Síðasta daginn hittum við börn einstæðra foreldra. Þau hittu okkur í safnaðarheimili kirkjunnar hans Yevheniy og til að komast þangað þurftu þau að fara í stutta rútuferð. Okkur var sagt að þau hefðu verið mjög spennt í rútunni og ekki vitað hvernig þau áttu að haga sér. Þessi börn héldu sýningu fyrir okkur líkt og á hinum stöðunum. Þau sungu, dönsuðu, fóru með ljóð og að lokum gáfu þau okkur gjafir sem þau höfðu útbúið í skólanum. Eftir dagskrána fengum við að gefa þeim skókassa. Stemningin þarna var öðruvísi en á hinum stöðunum þar sem foreldrar barnanna voru með þeim en ég sá að þeir glöddust ekkert minna en börnin yfir gjöfunum. Eftir að börnin höfðu skoðað gjafirnar sínar fram og aftur lánaði ég þeim myndavélina mína og varð fyrir vikið vinsælasta manneskjan á staðnum.

Eftir hádegi þennan sama dag fórum við á jólaskemmtun í grunnskóla í Kirovograd. Það fyrsta sem blasti við okkur var veggspjald sem krakkarnir höfðu útbúið en á því stóð KFUM – KFUK Iceland. Það var margt um að vera á jólaskemmtuninni en skemmtilegast þótti okkur þegar ein stelpa las ljóð sem hún hafði samið um Ísland. Ljóðið var að sjálfsögðu á úkraínsku svo við skyldum ekki neitt en við fengum ljóðið með okkur heim og faðir Yevheniy þýddi það yfir á ensku fyrir okkur eftir bestu getu. Þegar skemmtuninni lauk fengum við að dreifa skókössum til barnanna. Það sem mér fannst skemmtilegast var að börnin voru að reyna að vera mjög stillt en þau áttu í miklum erfiðleikum með það vegna þess hve spennt þau voru vegna gjafanna.

Það var erfitt að lýsa þessu ævintýri í orðum. Þegar ég skoða myndirnar og rifja upp ferðina slær hjartað aðeins hraðar og ég finn fyrir mikilli gleði og þakklæti. Þakklæti vegna þess að ég fékk að taka þátt í þessu ævintýri, fékk að vera þátttakandi í því að gleðja börnin og það sem meira er…fá að sjá gleðina í augunum þeirra. Guð blessi börnin í Úkraínu og Guð blessi ykkur sem tókuð þátt í verkefninu! Án ykkar hefði þetta ævintýri aldrei orðið að veruleika.